De vergevingsknop

Vergeving. Het lijkt de ultieme oplossing voor innerlijke pijn. Want als je iemand vergeeft, dan is het allemaal over.  De boosheid, het verdriet, de haat, het onbegrip, de teleurstelling .. 
Zo lijkt het.

Ik zie mensen daar erg druk mee. Vooral met techniekjes en oefeningen. 
Maar dit is mijn ervaring: Er bestáát geen trucje, knopje of methode die simpelweg de vergevings-modus activeert. 
Vergeving is namelijk niet iets wat je “doet”, maar iets wat gebeurt. 

Wanneer je ‘vergeving’ inzet als middel om van de pijn af te komen of om de harmonie te herstellen met de ander, dan ben je slechts een bypass aan het maken. Je onderdrukt daarmee iets in jezelf. En daarmee ontken je een wezenlijk deel in jezelf. Zo kan er per definitie geen échte harmonie ontstaan, — die is er dan immers niet in jezelf, en daardoor ook niet met de ander.

Vergeving ontstaat vanuit een proces waarin je jezelf en de situatie helemaal gaat zien, alle aspecten ervan. 
Het vraagt oprechte bereidheid – en ook moed – om het pijnlijke , met alles wat zich daarin afspeelt, in alle waarachtigheid aan te kijken.

Een essentieel onderdeel daarvan is het erkennen en volledig doorvoelen van je pijn. 
Sit with it.
Zonder oordeel, zonder drama en verhalen. En vooral: zonder er vanaf te willen. Want zodra je ervan af wilt, ben je het niet volledig en oordeel-loos aan het doorvoelen en wordt het opnieuw een vermijdingsstrategie.

Alle ervaringen die je hebt in je leven - dus ook innerlijke pijn- willen simpelweg ervaren worden. Daarom heten het ook ervaringen. 
En het wonderlijke, paradoxale is: als je een ervaring werkelijk kunt laten bestaan – zonder iets eraan te willen veranderen – lost de lading die op de ervaring zit vanzelf op. De pijn verzacht. En dan ontstaat ruimte.

Maar daar stopt het niet. Naast het doorvoelen van de aardse pijn is het ook belangrijk naar het hogere doel van de situatie te gaan kijken: het grotere plaatje.

Wat heeft deze situatie je laten zien over jezelf? Wat vroeg het van je?  Waaraan heb je jezelf kunnen ontwikkelen? Waar mocht je in groeien?
 
Want geen enkele ervaring is toevallig. Alles wat op je pad komt, draagt een uitnodiging in zich. 

Een uitnodiging tot ontwikkeling. 
Tot bewustwording. 
Tot verdieping.

Het gaat erom wat je eruit kan halen - wat de situatie je heeft gebracht. 
De nectar. 
Dit is onderdeel van de magie van het leven; het leven ‘an sich’ heeft geen betekenis. Het is aan ons om betekenis te geven aan wat zich aandient. En wanneer je dit bewust doet, kun je het verborgen geschenk in de ervaring gaan ontdekken. 

Wanneer je je van dit deel bewust wordt, kun je ook de rol van de ander met andere ogen gaan bekijken — degene die vergeven ‘moet’ worden.

In het begin kan dat vrijwel onmogelijk lijken, zeker als de pijn nog zo rauw en voelbaar is. Maar hoe dieper je gaat inzien wat de situatie je heeft gebracht, hoe meer waardering er ook kan ontstaan. Voor de situatie en zelfs voor de ander. 

Op het moment dat je werkelijk de waarde kunt zien van de rol die de ander heeft gespeeld — en daar compassie voor kan voelen (want zo’n rol op zich nemen is ook intens) — en tegelijk de pijn die jijzelf ervaart volledig erkent en laat bestaan, kan er iets in jou verzachten.
 Dan transformeert alles.

De ander is dan niet langer de ‘dader’, maar de boodschapper.

En jij,
bent niet meer gebonden aan het verhaal.

Dàn ontstaat vergeving. En mogelijk zelfs dankbaarheid. 
Voor de ervaring, de ander, het proces, het leven- en jezelf. 
Niets is zo vervullend en scheppend als dankbaarheid! 

Klinkt misschien nog als een stappen plannetje. Maar dat is het niet. Je kan deze stappen simpelweg niet afwerken, omdat het geen lineair proces is. Het is een organisch, cyclisch gebeuren. 
Soms bevind je je midden in het inzicht en even later weer volledig in de pijn.

Vanuit het hoofd kan dat verwarrend en tegenstrijdig zijn.
Omdat de aardse pijn en het hogere bewustzijn mijlenver van elkaar kunnen voelen. Een grote innerlijke polariteit. 
Maar zodra je leert om die twee uitersten tegelijkertijd te laten bestaan — dat het niet òf is, maar én — kan er een moment komen waarop alles samenvalt. 
En dat is een puur alchemistisch proces. 

Niet per se makkelijk. Wel diep helend. 
​En misschien… heel misschien…
kun je uiteindelijk zelfs gaan zien…. 
dat er eigenlijk niets te vergeven viel…