Een eerbetoon

---

(28 september 2021)

Knock Knock..
​Who’s there?
The universe….

En voor ik kon vragen wat het kwam doen, werd ik meegesleurd en kreeg ik alle hoeken van het -mijn- leven te zien. 
Het “hogere” en het aardse.
Wat de bedoeling is van “mij” en mijn leven, en intense aardse pijn. Ik had mezelf nu eindelijk eens ècht aan te kijken. Ondanks dat ik me al 15 jaar met bewustzijnswerk bezighield, bleek er zoveel onbewust. Alles kwam aan het licht. Ik mocht eigenlijk nog beginnen, zo voelde het. En het was totaal onverwacht, als een shock en niet te vatten. 

Alles viel uit elkaar. Mijn huwelijk, mijn gezin, mijn thuis, mijn werk. En telkens wanneer ik het idee had dat nu alles wel al uit elkaar was gevallen, viel er nog 
​​meer uit elkaar. En nog meer. En als het voelde  dat ik 

 op de bodem lag, bleek dat ik ook onder de bodem kon liggen. AU. AU. AU. 

Maar wat ik kon voelen, was dat ‘ik’ niet uit elkaar viel, maar de vorm van mijn leven. En mijn ego structuur. Alles waarvan ik dacht dat waar was, of goed was, bleek een illusie. Wie ik was, of dacht te zijn, mijn leven..  Het voelde alsof er steeds meer werd uitgestuft uit mijn leven. 
Een grote reset.

Ik had steeds alles aan te kijken; mijn overtuigingen, mijn gedrag en patronen, al mijn kind-pijnen, mijn donkerte, mijn zelfbeeld… 
Mijn diepste thematiek was boven water. Ik voelde me opengereten. 
Mijn eigenwaarde was weg. Totale waardeloosheid. Tot er niets meer over was. 
Ik had helemaal stil te vallen. En mezelf steeds weer te ontmoeten boven en in de afgrond, erbij te blijven, mezelf te zien, het toe te staan. 
In overgave.. 
En ik kon het. Ik deed het.


Dankzij mijn jarenlange ervaring in Rebalancing kòn ik dit ook zo aangaan. Want het was niet dat ik eerder mijn innerlijke werk niet heb gedaan. Alleen sommige dingen worden pas echt bewust wanneer het ongemak of de pijn groter wordt dan de (onbewuste) ontkenning in je comfort zone. En dan kom je meestal pas in beweging. Of wanneer het leven echt een ander plan heeft voor je en je situaties geeft waardoor je er haast niet meer onderuit komt om het aan te gaan, is mijn ervaring. Vanuit mijn eigen leven, maar ook wat ik bij cliënten in mijn praktijk steeds weer zie. 
  
En dan nu..  met steeds meer enthousiasme uitproberen, ontdekken, tevoorschijn komen, vooruit gaan en weer terug gefloten worden. Want ik ben natuurlijk nog niet klaar.. (Who ever is..?!) 
Maar ik ben met mezelf, voor mezelf. 
Eindelijk, voor het eerst in mijn leven kan ik mezelf waarderen. Op momenten zelfs eren. En liefhebben.
Ja dit is mijn rijpingsproces. Ik word nu pas “vrouw”. Drager…. 

Ik voel steeds meer, dat de echte Chadia aan het opstaan is. 

Dus hier ben ik dan, met mijn woorden. Zo de wereld in. Over een van de belangrijkste en zeker meest ingrijpende hoofdstukken uit mijn leven. 
Jesus wat ongelofelijk spannend, om zo met m’n billen bloot te gaan. Want zo voelt het.
En toch doe ik het. Want misschien heb jij ergens wel herkenning in wat je leest. Of maakt het juist iets wakker in je, een verlangen waarvan je je niet eerder bewust was. Wellicht niét om ook lekker een confrontatie met jezelf of pijnstuk aan te gaan, maar wel naar wat het je oplevert wanneer je het wèl aangaat; jouw meest authentieke versie leven. En een diep vertrouwen in het leven. 
Hoewel de oorzaak van mijn ontwikkeling allesbehalve fijn is, voel ik diepe dankbaarheid voor de weg die ik heb afgelegd en wat het me oplevert. Want ik heb veel geleerd over mezelf en het leven en ik heb me nog nooit zo krachtig, levendig, vrij en vrouw gevoeld als nu. 


Mocht je ook jouw proces aan willen gaan en daar graag wat ondersteuning en begeleiding bij willen, dan loop ik dat pad graag een stukje met je mee. 
Je bent meer dan welkom…!


Liefs,
C.